Mały kotek o imieniu Migotek każdego wieczoru wspinał się na dach starego domku i patrzył w niebo.

Tam, pośród gwiazd, zawsze świecił jego ulubiony przyjaciel – księżyc.

– Dobranoc, Księżycu – szeptał Migotek, układając się na ciepłych dachówkach.

– Jesteś dziś taki jasny… jak co noc.

Ale pewnej nocy księżyca nie było.

Niebo było ciemne. Ciche. A Migotek poczuł się bardzo samotny.

Zamrugał oczkami i spojrzał raz jeszcze. Tam, gdzie zwykle świecił jego przyjaciel, nie było nic… tylko ciemność.

– Muszę go odnaleźć – mruknął kotek i zeskoczył z dachu.

Ruszył przez ogród, przeskoczył płot i pobiegł ścieżką w stronę lasu.

Może księżyc ukrył się między drzewami? – pomyślał.

W lesie było cicho. Tylko liście szeptały do siebie, a wiatr muskał gałązki sosen.

– Księżycu? – zawołał cichutko Migotek.

– Jesteś tu?

Wtedy z gałęzi spadło coś maleńkiego i rozświetliło ścieżkę. Świetlik!

– Świetliku! – ucieszył się Migotek.

– Czy widziałeś dziś księżyc?

Świetlik zamrugał delikatnie.

– Nie ma go tu, koteczku. Ale wiem, że czasem chowa się za chmurką.

Ma swoje ulubione miejsce – może znajdziesz go dalej, przy polance.

Migotek podziękował i ruszył dalej.

Ścieżka była wąska, a trawa pachniała wilgocią.

Wkrótce dotarł na polankę, gdzie właśnie budziła się stara sowa.

– Sowo! – zawołał.

– Czy widziałaś dziś księżyc?

Sowa spojrzała na niego spokojnie i odpowiedziała mądrze.

– Dziś nie. Ale pamiętaj, koteczku…

Księżyc nigdy nie znika na zawsze. Czasem po prostu odpoczywa.

– Ale… ja tęsknię – szepnął Migotek.

– To dobrze – uśmiechnęła się sowa.

– Tęsknota to znak, że coś jest naprawdę ważne. Wracaj do domu.

Rano wszystko wygląda inaczej.

Migotek wrócił do domu.

Zatrzymał się przy furtce i ostatni raz spojrzał w niebo.

Było ciemne, ale nie puste.

Na czarnym tle pojawiła się maleńka iskierka – pierwsza gwiazda. Potem druga. I kolejna.

A potem… pojawił się Księżyc.

Cichy i spokojny. Jakby szeptał:

– Dziękuję, że mnie szukałeś.

Migotek uśmiechnął się, zwinął w kłębek… i zasnął.