Wysoko, wysoko nad światem, na miękkim niebie, żyła sobie maleńka gwiazdka o imieniu Iskierka.

Była najmłodsza w całym gwiezdnym orszaku i jeszcze nie świeciła tak jasno, jak inne gwiazdy.

– Kiedy będę błyszczeć tak pięknie jak wy? – pytała często.

– Wkrótce – odpowiadały z uśmiechem inne gwiazdy.

– Każdy ma swój czas.

Ale Iskierka nie lubiła czekać.

Chciała już teraz jaśnieć, tańczyć i pomagać dzieciom zasypiać.

Pewnej nocy… spadła. Po prostu.

Bez hałasu.

Bez błysku.

Po cichu – jakby nie chciała nikogo obudzić.

Spadła na polanę tuż obok jeziora.

Było tam ciemno i cicho.

Z początku była przestraszona. Ale kiedy spojrzała w taflę wody i zobaczyła swoje światło, westchnęła z zachwytem.

– Och… jednak trochę błyszczę.

Wtedy usłyszała głos.

– Kim jesteś?

Rozejrzała się dookoła i spostrzegła zbliżającą się postać. To był jeżyk – mały, rozczochrany i bardzo uprzejmy.

– Jestem gwiazdką. Ale… chyba się zgubiłam.

– Zgubiłaś się? W nocy? Tu, na Ziemi? – zapytał jeżyk i delikatnie podszedł bliżej.

– Tak. Ale tylko na chwilkę – odparła Iskierka, choć sama nie była tego taka pewna.

Jeżyk postanowił pomóc.

– Chodź ze mną – powiedział z uśmiechem. – Znam ścieżki, którymi księżyc lubi wędrować.

Poszli razem przez noc – przez las, przez łąkę, aż dotarli do wzgórza.

Tam, na samym szczycie, na gałęzi starego dębu, siedziała mądra sowa o imieniu Astra.

– Maleńka gwiazdko – powiedziała spokojnie – twoje światło nie musi być mocne, żeby było ważne. Już teraz pomogłaś oświetlić drogę w ciemnym lesie. Wracaj na niebo. Czeka tam na ciebie twoje miejsce.

Iskierka zadrżała z emocji. Jej blask drgnął i stał się odrobinę jaśniejszy. Zamknęła oczka i… poczuła, jak unosi się w powietrze.

Wróciła – dokładnie tam, gdzie miała być.

Od tego dnia świeciła już nieco jaśniej. Bo zrozumiała, że nawet małe światło może rozświetlić wielką ciemność.