Gdzieś wśród zielonych pagórków i gęstych lasów płynął mały, srebrzysty Strumyk. Jego woda była czysta jak kryształ, a dno usiane było gładkimi, okrągłymi kamykami.

Strumyk cicho szemrał, płynąc przez doliny i łąki, niosąc swoje opowieści dalej i dalej…

Każdej nocy, kiedy gwiazdy pojawiały się wysoko na niebie, Strumyk rozmyślał o dalekich krainach.

– Och, jak bardzo chciałbym zobaczyć ocean! – wzdychał, muskając kropelkami trawy na brzegach.

Ale nikt w lesie nie znał drogi do oceanu. Stare drzewa, które znały wiele historii, mówiły tylko:

– Bądź cierpliwy, Strumyku. Kiedyś tam dopłyniesz.

Strumyk niecierpliwie pluskał wodą o kamienie, ale wiedział, że czekanie nie jest łatwe.

Minęła noc, a pierwsze promienie słońca zaczęły tańczyć na tafli wody.

Strumyk połyskiwał w złotym świetle, pluskając cicho między kamieniami.

Na jego brzegach rosły stare Drzewa – potężne Dęby, smukłe Brzozy i wysokie Sosny, które pamiętały więcej historii, niż Strumyk mógł sobie wyobrazić.

– Drogi Dębie, powiedz mi, czy ocean jest bardzo daleko?

Stary Dąb zamrugał liśćmi i uśmiechnął się szelestem gałęzi.

– Daleko, Strumyku. Ale wiesz, co jest ciekawe?

– Co takiego? – zapytał Strumyk, połyskując delikatnie.

– Nie myśl o końcu drogi, tylko ciesz się każdym dniem swojej podróży.

Ja stoję w tym samym miejscu od setek lat, a ty możesz płynąć, odkrywać nowe miejsca, słuchać śpiewu ptaków i szumu traw. To przecież piękne, prawda?

Strumyk chwilę pomyślał.

Nigdy nie patrzył na to w ten sposób.

– Może masz rację… Ale czy to znaczy, że nigdy nie dotrę do oceanu?

– Tego nikt nie wie, Strumyku. Ale jeśli będziesz płynął dalej, na pewno zobaczysz jeszcze wiele niezwykłych rzeczy.

Strumyk pożegnał Drzewa i popłynął dalej, a słońce rozświetlało jego wodę, tworząc na niej tańczące refleksy.

Kiedy dzień powoli ustępował miejsca wieczorowi, a światło słońca gasło wśród wzgórz, Strumyk spojrzał w górę i zobaczył Księżyc.

Lśnił wysoko na niebie, otoczony milionami gwiazd.

– Księżycu! Ty widzisz cały świat! Powiedz mi, czy ocean jest blisko?

Księżyc uśmiechnął się swoim srebrnym blaskiem.

– Oceany, rzeki, lasy – widziałem je wszystkie…

Ale Strumyku, powiedz mi, co ty widzisz każdego dnia?

– Widziałem kwiaty nad brzegiem, śpiewające ptaki i liście tańczące na wodzie…

– No właśnie! Nie tylko ja znam piękne miejsca. Ty też je widzisz każdego dnia.

I wiesz, co jest najpiękniejsze? Że ja mogę tylko patrzeć, ale ty możesz je poczuć!

Strumyk znowu się zamyślił.

– Może to prawda? Może nie warto się spieszyć?

Kiedy Strumyk popłynął dalej, spotkał małą, srebrzystą rybkę. Była szybka i zwinna, mieniła się w świetle księżyca jak maleńka gwiazda w wodzie.

– Strumyku, czemu jesteś dziś taki cichy?

– Bo myślę… Zawsze marzyłem o oceanie, ale Drzewa powiedziały, że powinienem cieszyć się drogą, a Księżyc, że ja też widzę piękne rzeczy… Ale co będzie, jeśli nigdy tam nie dopłynę?

Rybka roześmiała się cicho i zanurkowała, robiąc wokół Strumyka kręgi na wodzie.

– Strumyku, a jeśli już jesteś tam, gdzie powinieneś?

– Jak to?

– Spójrz na siebie. Każdego dnia witasz słońce, rozmawiasz z kwiatami, gładzisz kamienie. Czy ocean jest piękniejszy od tego, co masz tutaj?

Strumyk ponownie się zamyślił.

– Nie wiem… Ale wiem jedno – bardzo cieszę się, że mogę płynąć.

– Więc płyń, Strumyku, płyń dalej. A ocean? Jeśli jest ci pisany, sam cię odnajdzie.

Strumyk szumiał cicho, płynąc dalej, ale tym razem nie myślał już o końcu drogi. Wsłuchiwał się w noc, w szept liści, w delikatny blask gwiazd na swojej powierzchni.